Ik had zo'n lang verhaal geschreven dat ik uitgelogd was en mijn tekst weg was. Nou ja.
Om te proberen Nelly te antwoorden:
Ik geloof dat ik nog net zo asociaal ben als vóór onze M/s.
Ik ben wel gegroeid, en ik heb heel veel te danken aan mijn X, zijn steun, zijn liefde, ook zijn leiding die me rust geeft soms, maar hij geeft me zoveel beslissingsvrijheid dat die zelfs nog groter is dan met alle vorige vanillavriendjes. Maar wij hebben dan ook weer veel vanilla tussen onze M/s in, die dan toch licht D/s getint is maar niet echt zichtbaar aanwezig.
Waar iemand anders helemaal blij wordt van knuffelseks, daar heb ik een fetish voor macht (bij de ander dan). Ik geloof gewoon dat we zo in elkaar zitten. Ik heb er behoefte aan om een deel van mezelf te kunnen zijn wat normaal nooit kan zijn, en ik word er heel blij van. En vind het gewoon heel spannend en leuk (ook al die accessoires, daar is een hele wereld opengegaan).
Met jezelf of vanuit jezelf kun je best een groot aantal grenzen onderzoeken maar op een gegeven houdt het op. Op die manier kende ik mezelf al heel goed voordat ik aan D/s begon. Vanaf dat punt zijn het de externe prikkels en de wisselwerking die die zoektocht door kunnen laten gaan. Soms hoef je ook niet grenzen te onderzoeken in seks, soms wil je gewoon gaan naar daar waar het fijn is en goed voelt. Overigens hoeven BDSM en je lijf koesteren helemaal niet twee verschillende dingen te zijn. Ik koester mijn lijf een hoop. Dat zweepslagen markeringen kunnen achterlaten en slagen blauwe plekken, ja, dat is ook wel weer zo. Een paradox dus. Maar ik wil ook weer niet verder gaan dan dat, en als een onverwachte penetratie eens pijn heeft gedaan dan kan ik daar nog weleens een beetje paniek over krijgen ook al is het dan niks. Maar ik ben een echte softie in het wereldje voor wat ik om me heen zie, dus hoe dat voor anderen werkt weet ik niet.
O ja, wat de kicks betreft. Ik denk dat de sub meer kicks krijgt omdat die niet in handen heeft wat er gaat gebeuren. De Dom moet meer plannen, checken, alles in de gaten houden. Het is een soort zelfcontrole wat tenminste bij mijn X de kick is. Je hebt opeens de verantwoordelijkheid voor het welzijn van de ander in je handen, dat is niet niks. Dat is prachtig, maar het is dus werk van beide kanten. "Topping from the bottom" noem je een bottom of sub die de Top of Dom aan het manipuleren is om voor elkaar te krijgen wat hij/zij zelf wil, dat komt vaak voor. Ik krijg het niet bij elkaar bij mijn X
Gelukkig maar, want daar word ik blij van: ik kan hem niet manipuleren. Want daar heb ik een hekel aan, de ander te manipuleren ook al wil ik dat niet maar mijn hoofd doet dat, omdat de ander gewoon niet tegen me op kan. Al vaak in mijn relaties gehad.
Na Anwens verhaal te hebben gelezen wil ik alleen iets toevoegen over stopwoorden... Het is Anwens keuze om geen stopwoorden te hebben. Maar er zit wel een risico aan vast. Zelfs wij, al 5 jaar samen, hebben stopwoorden al "hangen ze aan de muur" als een brandblusser voor het geval het hele gebouw afbrandt. Iets heel ernstigs dus, en dan is de situatie ook werkelijk ernstig, want dan heb ik niet het vertrouwen kunnen hebben in zijn oordeel. Maar de ander zit niet in jouw lichaam, en hoe makkelijk kunnen er beknellingen in bondages optreden (zenuwen, pezen, met als gevolg een gevoelloze arm gedurende lange tijd of nog erger), of verstikking wat niet te zien is van de buitenkant, of innerlijke beschadiging. BDSM is een "risicosport" en veiligheidsmaatregelen zijn nu eenmaal aan te raden.
Harde aanpak is - bij mij tot zekere hoogte - een manier om mezelf te kunnen geven, ook al kost dat soms moeite. Als het allemaal maar zacht en lief is, dan ga ik weer proberen te manipuleren en ook mijn hoofd maakt commentaar. Wat is hard? Bij ieder verschillend en zelfs van tijd tot tijd verschillend. Te hard bestaat natuurlijk ook en daar zal dan wel gebeuren waar jij het over hebt, Nelly. De subspace ontstaat trouwens wel wanneer iemand door "te hard" heen gaat en het hoofd helemaal loslaat en spacy wordt. Dat kan pijn zijn maar ook andere te heftige prikkels. Het ligt er maar net aan hoe het toegediend wordt en bij wie. De weg naar die subspace toe heb ik als heel moeilijk ervaren, praktisch ondoenlijk voor me, en het is ook bepaald niet iets waar ik graag naartoe werk. Bij mij is overgave iets actiefs, ik geef hem echt, en vind daar mijn plezier in.
Op dit moment trouwens zijn we nog niet erg actief, na een heel belangrijke tijd van moeizame maar grote veranderingen in onze levens, dus wie weet zeg ik over een jaar wel weer andere dingen.
LFje, net zo'n mietje als Laars
![Mr. Green :mrgreen:](./images/smilies/icon_mrgreen.gif)