Een erotische ontdekkingtocht

55. De Stoel

Toen Jennifer voor de tweede keer die avond de kaarsverlichte huiskamer binnenkwam, zag ze meteen dat alle mensen waren opgehouden met vrijen. Iedereen zat verwachtingsvol op de matrassen langs de muren en keek naar haar naakte, kwetsbare lichaam.

Ze werd bij de deur verwelkomd door een breed grijnzende Leo. Zijn ogen fonkelden gevaarlijk. Haar laatste reserves smolten weg bij zijn superieure, genotzuchtige blik. Ze wist zeker dat ze nog nooit van haar leven zoiets intens spannends had meegemaakt.

“Beste vrienden,” begon Leo met enige stemverheffing, “mag ik jullie voorstellen aan onze nieuwe, maagdelijke slavin Jennifer? Ze heeft zich erg op dit feestje verheugd…”
Er klonk een warm applaus. Verlegen sloeg Jenny haar ogen neer.
“Ach gossie, ze durft niet meer naar ons te kijken”, zei Leo met enige tederheid in zijn stem. “Misschien is dat maar beter ook. Alle begin is moeilijk. Concentreer je maar op je gevoel en vertrouw op mij, Jennypenny…”

Hij wenkte Moon, die nog steeds het rare tuigje om haar hoofd had en een zwarte, langwerpige sjaal in haar handen. Moon kwam vlak voor Jennifer staan en keek haar diep in de ogen.
“Mooi lijfje,” complimenteerde Moon, “jouw mooi lijfje mag alleen nog maar voelen, voelen, voelen…”
Bij deze woorden streek ze zachtjes met de zwarte satijnen sjaal langs Jenny’s vuurrode tepels, die nog altijd gevangen waren in de wurgende houdgreep van de tepelklemmen.
“Schiet eens op, Moon”, maande Leo streng. “Ik had toch niet gezegd dat je mocht spelen?”
Zonder verder nog een woord te zeggen bond Moon de zwarte doek voor Jenny’s ogen.
Daarna pakte ze Jenny’s handen. Leo stond nu achter haar en gaf haar een zacht duwtje…

Met vereende krachten hielpen Moon en Leo Jennifer in de vreemde stoel, die nog steeds pontificaal in de kamer stond. Voorzichtig nam Jenny plaats, waarbij de anaalplug haar flink hinderde. Ze voelde hoe haar enkels en polsen met snelle, doeltreffende bewegingen aan de stoel werden vastgeklonken.
“Niet schrikken nu,” waarschuwde Leo, “we leggen je even in de juiste positie…”
Tot haar verbijstering bleek de stoel te zijn voorzien van allerlei zacht zoemende mechanieken. De zitting spleet onder haar getergde kontje uit elkaar, haar knieën werden omhoog geduwd, haar benen ver uiteen gedreven en ook haar armen werden gespreid. Daarna werd haar hele onderlijf opgetild. Ze kon zich niet herinneren dat ze ooit zo bloot en zo kwetsbaar was geweest, zelfs niet bij de meest afstandelijke gynaecoloog. Ze realiseerde zich dondersgoed dat tientallen mensen nu een riant uitzicht hadden op haar intiemste plekjes, schaamteloos opengesperd… Ze geneerde zich en was blij dat ze een blinddoek om had.

Toen klonk opnieuw de stem van Leo…

“Ik ga je aanraken, Jennifer. Want je bent van mij. Ik ga je zere tepeltjes bevrijden van die klemmen, want ze zijn nu wel gevoelig genoeg, lijkt me…”
Hij voegde de daad bij het woord. Het weghalen van de klemmen deed eigenlijk nog meer pijn dan het aanbrengen. Jennifer genoot. Met de palmen van zijn handen wreef Leo sussend rondjes over haar supergevoelige speentjes. Ze hijgde zachtjes. Ze werd hier heel nat van, en ze was zich er 100% van bewust dat iedereen in de kamer haar kutlipjes wellustig zag glinsteren.

“En die plug in je bevallige reetje…,” ging hij onverstoorbaar verder terwijl hij met zijn vingertoppen op de basis van de anaalplug trommelde, ”had die niet beter een maatje kleiner gekund? Hoe groot is dat ding wel niet? Maatje mannenvuist? Ken jij je maat eigenlijk wel, mevrouw de journaliste?”

>> wordt vervolgd >>