Een erotische ontdekkingtocht

47. Zelfverkrachting

Eenmaal thuis smeet ze haar notities op tafel, boos en teleurgesteld over haar eigen state of mind. Nu ze niet meer kon ontkennen, zag ze zichzelf ineens door een heel andere bril. Ze voelde zich een beetje ontheemd in haar eigen lijf en hoofd. Douchen dan maar? Dat was het enige dat ze kon bedenken om haar katterige gevoel kwijt te raken. Het was in alle opzichten de stomste keuze die ze kon maken. Jazeker, ze ontspande. Maar daarmee kwam niet het oude gevoel van tevredenheid met de ontkenning terug. Het stromende warme water spoelde al haar defensies en rationalisaties weg en wat overbleef was een nieuw gevoel van eenheid met zichzelf, een nieuwe waarheid. Wat ze altijd had weggestopt in de wereld van haar fantasie, liet zich nu niet meer wegsturen uit de werkelijkheid: ze wilde onderwerping en controleverlies ervaren, haar meest intense gevoel van vrouwzijn doormaken…
Voor Jenny betekende dat slavin zijn.

Ze nam nauwelijks de moeite zich af te drogen. Druppend liep ze naar haar slaapkamer en ging op de rand van haar bed zitten. Had het nog enige zin verzet te bieden? Nee, besefte ze angstig en daardoor opgewonden tegelijk. Jenny opende de onderste la van haar nachtkastje en greep er de forse rubberen staaf uit. Nooit gebruikt, want aangeschaft voor een doel dat ze niet werkelijk dacht te gaan bereiken. Geobsedeerd staarde ze naar het dreigende dikke ding en liet de golf die ze al zo lang kende komen. Dreiging, pijn, angst, vernedering, de woorden stoven door haar hoofd, gevolgd door eindeloos herhalen: ik heb het nodig, ik heb het zo nodig…Er was geen stoppen aan dit proces, dit doorhollen naar een punt waarop extase en werkelijke bevrediging alleen nog maar mogelijk leken via pijn, geestelijk of lichamelijk.

Heel even was er nog een rationele overweging: ben ik gek? Heb ik een trauma? Ze wist dat dat allerminst het geval was en zakte achterover in de kussens. Ze trok haar knieen op tot aan haar kin en bracht de rubberen dildo naar de maagdelijke plek, die voor haar het symbool was van overgave en onderwerping. Haar bruine sterretje was al nat door de overvloedig stromende sappen uit haar gezwollen kut. Even doopte ze het vervaarlijke rubber tussen haar schaamlippen en plaatste hem daarna tegen haar trillende kontgaatje.

"Ik zou willen dat jij het was, Winnen…Leo, want je bent exact wat ik van een meester verwacht, je bent iemand die zich graag laat dienen en ik wil niets liever dan jou dienen," fluisterde ze bezwerend. En daarna, voor de nodige humor en stabiliteit: "ook al ken ik je voor geen meter."

Toen drukte ze door. Het deed ontzettend zeer, maar ze kon niet stoppen. Hardop vloekend dwong ze zichzelf om alle verzet op te geven. Haar lijf krijste toen het door dit buitenproportionele rubbergeweld werd verkracht, haar hele onderlichaam protesteerde tegen deze indringing, maar wilde ook niets anders voelen en ondergaan dan juist deze verschrikking. Ze hoorde zichzelf kermen en loeien. Het klonk wanhopig, als van een grote kat. Noodlottig genot, zo klonk het en zo voelde het.

>> wordt vervolgd >>