Een erotische ontdekkingtocht

38. Race tegen de klok…

Piep, piep… Jennifer schrok wakker. Ze wierp een blik op de wekker en zag dat het half acht was. Wie stuurde er op zaterdagochtend zo vroeg een smsje? Slaapdronken tastte ze naar haar gsm. Het ketste op de grond.
'Shit', ontplofte ze. Tegen de tijd dat ze het ding van de grond had gegrist was ze klaarwakker. En ze had nog zo graag een beetje verder gedoezeld.

Over anderhalf uur bij onze voordeur. Wees op tijd! T&R

Pardon? Hallo zeg, dat was een pittig begin van de ochtend. Ze was even kribbig; duidelijk een verkeerd been dat als eerste uit het ledikant was gezet. Maar toen ze haar eerste kop koffie op had, trok ze bij en begon het berichtje vat op haar te krijgen. Ze moest nu wel haast maken, ze had nog maar drie kwartier.

Acht minuten over negen. Verdorie, ze voelde de zenuwen door haar keel gieren toen de deurbel rinkelde.Wat idioot! Ze kwam wel vaker en veel erger te laat bij haar vrienden. Wat een onzin om nu nerveus voor hun reactie te zijn. Tom opende de deur. Hij keek met een arrogante blik op zijn horloge.
'Ik zou toch zweren dat we je vroeg genoeg een sms-je hadden gestuurd. Nu kom je toch nog te laat? Heb je enig idee hoeveel moeite wij hebben moeten doen om vandaag met jou door te kunnen brengen? Dat hebben we toch ook binnen no time voor elkaar gekregen?' Hij klonk behoorlijk ontstemd. Gelukkig zond hij haar tegelijkertijd vanonder zijn wimpers een bemoedigende glimlach toe. Ze liet haar ratio varen en liet zich vangen in het spel. , 'Het spijt me zo. Ja het is eigenlijk echt heel idioot dat ik te laat ben. Vergeven jullie mij?'

Rachel verscheen achter Tom's rug.
'Nou, niet zomaar zonder meer. Je had nog een straf uitstaan. We tellen de minpunten van deze keer daarbij op. Vandaag mag je boeten voor alle teleurstellingen die je ons tot nu toe hebt gegeven.'
De zachte blik in Rachels ogen weerspraken haar ogenschijnlijk harde woorden. Jenny's knieën werden week. Er kwam geen geluid meer uit haar keel. Ze kon niet eens meer denken, laat staan een logisch woord zeggen.
'Hier zijn de sleutels van de auto. Ga er maar vast in zitten. Je boetedoening zullen we in een gepaste omgeving tot stand brengen.'

Tom hield met gestrekte arm de sleutelbos voor haar neus. Als een robot zweefde ze naar de wagen. Ze ging op de achterbank zitten en sloot haar ogen. Ze was overweldigd, overdonderd, sprakeloos. Nog geen halve minuut later hoorde ze de achterklep opengaan. Er werden, aan het geluid te oordelen, wat spullen ingeladen. Een tel later stapten haar minnaar en minnares ook in de auto. Ze wilde iets zeggen, even de sfeer verluchtigen, de spanning breken. Maar Rachel voelde het kennelijk al aankomen en draaide zich naar haar om met een vinger op haar lippen.
'Niets zeggen, laat het zo. Geniet van de sfeer en ga er in mee. Je hoeft niet bang te zijn.' Dat was ze ook eigenlijk niet. Bang. Of was dat toch het goede woord om haar gebrek aan controle over de gebeurtenissen te benoemen? Ze leunde achterover tegen de zitting en sloot haar ogen. Wat stond haar nu weer te wachten?

>> wordt vervolgd >>