Een erotische ontdekkingtocht

32. Het schuldgevoel…

De weemoed overspoelde Jenny nu volledig. Dit was niet wat ze had bedoeld. 'Dat wil ik niet, Rach, dat bedoel ik niet', lispelde ze verlegen. Rachels ogen schoten open, alert nu. Ze was bang dat er iets verkeerd was gegaan.
'Wat bedoel je, Jenny, wat is er, vond je het niet fijn?'
'Oh, vrouwtje, ja! Jawel, Rach…maar ik had het zo niet gewild. Zo, zo ongepland en zonder Tom.' Het bijna kinderlijke in Jenny's stem vertederde Rachel. Ze legde een hand op de volle krullen en aaide er bemoedigend over. 'Ik had dit net zo min op deze manier gedacht, meisje, maar het is toch goed? Ik was er aan toe, het was goed dat het zo gebeurde, echt.'
'En weet je zeker dat Tom het ook niet erg vindt dan, dat jij en ik nu al…en hij dus een ronde achterloopt?'

'Ha,ha', Rachel gooide haar hoofd in haar nek en lachte sprankelend. 'Dwaasje! Dacht je nu echt dat dit iets veranderde aan onze echte eerste keer met zijn drietjes? Geloof me, die zal echt voelen alsof je me nu niet al geproefd hebt, hoor. Enne, wat Tom ervan vindt…' Ze wierp een blik op de klok.
'We zullen het binnen vijf minuten weten, want hij belt zoals je weet altijd om half één.' Ze had die woorden nauwelijks uit haar mond of de twiedel van de Orlando snerpte door de kamer.
'Met Rach.' Even stilte. 'Hé ventje, hoe is t?' Weer stilte.
' Met mij? Eh, Jenny is hier, Tom, ze zit tussen mijn dijen geknield.'
Nog meer stilte, langer nu.

Hij voelde zijn knieën week worden, kon even niks meer zeggen. Aan de toon van haar stem, wist hij haarfijn wat zijn vrouw hem eigenlijk probeerde te zeggen. ,'Tsjeeezzz…Rach', stotterde hij hees. 'Hebben jullie, zijn jullie…'
'Ja, lieverd, we hebben en we zijn', plaagde ze, genietend van zijn verwarring.
'Oooh. Rachel, was het…'
'Ja, Tommy, het was…'
Het weke gevoel in zijn knieën was nu compleet. Hij kon zijn eigen lichaam niet meer dragen en schoof haastig de bureaustoel onder zijn billen.
'Ge-wel-dig, pffff.' Hij viel stil, het ratelde in zijn hoofd.
'Chips, Rachel, wat jammer dat ik nu niet bij je kan zijn. Of…'
Rachel luisterde een moment aandachtig, terwijl ze Jenny over haar hoofd streelde. Er kwam een twinkeling in haar ogen terwijl ze Tom aanhoorde en ze maakte een instemmend geluid.
'Begrijpen we elkaar, Rach?'
'Ja jochie, volkomen.'
'Zeg dan nu tegen me: 'Ja, jammer Tommy, maar werk gaat voor de meisjes.'
Rachel herhaalde met overtuiging letterlijk wat hij haar souffleerde en ze namen afscheid. Jenny keek op naar Rachel. Een vaag gevoel van onbehagen maakte zich van haar meester.
Zou Tom boos zijn…?

>> wordt vervolgd >>