venster sluiten

Een erotische ontdekkingtocht

31.
Zinderende verlossing…

Rachel kon niet meer. Ze dwong Jenny's hoofd keihard tegen haar kut terwijl ze haar heupen ook strakker tegen de plagende vrouwenmond drukte. Jenny zat gevangen in de heerlijkste positie die er bestaat en voelde dat ze nu niet langer meer moest wachten. Ze kon het ook niet meer. De hunkering om eindelijk voluit te gaan, was ook voor haar te groot. Ze wilde het voelen, intens voelen hoe Rachel schokkend naar haar hoogtepunt trilde. Ze wilde zich aan de stroom geilvocht laven. Traag stak ze het puntje van haar tong uit en drukte het tegen de felroze, keihard gezwollen knop. Een gekwelde oerbrul ontsnapte aan Rachels keel en meteen liet Jenny het plagen varen. In snel tempo tikte ze intiem tegen de klit terwijl ze met haar lippen aan de trillende lipjes en vloeiende ingang bleef happen.

Zonder verdere inleiding bracht ze een vinger naar binnen. Rachel hapte als versteend naar adem en bonkte haar heupen omhoog. Weer ontsnapte een schreeuw van genoegen aan haar lippen. Jenny verbijsterde zich al proevend over de hitte van de heerlijke, geribbelde binnenzijde. Ze zocht voorzichtig en vond. Daar was het. Verdomd, het was er. Ze had er bij zichzelf een liefdevolle minnaar ooit naar laten zoeken en samen hadden ze geconstateerd dat het bij haar niet werkte. Maar bij Rachel, god ja, bij Rachel was het wel goed aangesloten. Ze tikte, likte en bewerkte met haar vingertop het supergevoelige plekje van binnen. Rachel was nu alle controle kwijt. Ze kreunde, gromde, schreeuwde en spande alle spieren, zelfs die waarvan ze niet eens meer wist dat ze die had.

Toen de reis haast voltooid was, opende ze haar ogen die als bij een wildeman heen en weer schoten en vervolgens gefixeerd raakten. Ze schreeuwde zonder enige schaamte wat ze anders nooit zou durven. Maar het waren de enige woorden die pasten bij het wegvallen van alle taboes: 'Tjezes geile slet, ik ga komen!'

Ontspanning. Het voelde bijna tragisch. Toen Jenny haar hoofd weer vrij kon bewegen, keek ze vragend op naar Rachel die met gesloten ogen en volkomen uitgeput, lag uit te hijgen. Ze wist dat Jennifer keek maar antwoordde zonder haar ogen te openen: 'Wees niet bang. Ik ben zo weer hersteld en heb dan meer energie dan ooit om jou eens stevig onder handen te nemen.'
Ze eindigde met een laatste, diepe zucht…

>> wordt vervolgd >>


venster sluiten