Een erotische ontdekkingtocht

27. Overtuigende daden…

‘Ik zou het dus zeer op prijs stellen als je op tijd bij de vergadering bent!’
Het klonk hardvochtig, erger nog dan gewoonlijk. Waarschijnlijk omdat ze nog later was gearriveerd dan anders. En omdat de zachte geilheid van de herinnering aan de afgelopen avond haar gemoed nog gevoeliger maakte voor de kwaaie kop van haar redacteur. Ja, godsamme, ze was te laat. Ze had ook niet op gang kunnen komen. En bij iedere stap die ze zette herinnerden haar beurse dijspieren haar aan wat was en wat komen ging. Van echt werken kwam vandaag zeker geen ene moer, maar ze maakte zich uit de voeten met de opdrachten voor die week en besloot de verdere dag geen fluit uit te voeren.
‘Je mag blij zijn als ik alles voor de deadline aanlever, eikel’, sputterde ze inwendig. Haar woede stond in wel heel schril contrast met de warme gloed waarin ze vanochtend zweverig begonnen was. Ze verlangde terug naar dat gevoel. En wist waar ze het vinden moest. Ze was er maar een paar straten van verwijderd. Met een grof gebaar smeet ze de opdrachten onder haar scooterzadel en wandelde met haar handen diep in haar zakken naar de Zevenaarstraat.

Rachel schoot een halve meter van de bedrand door het snerpende geluid van de deurbel. Tien uur, zag ze op de radiowekker. Wie zou dat zijn? Ze haalde snel haar handen door haar haren en snoot haar neus in een tissue uit de doos op het nachtkastje. Een snelle blik in de spiegel leerde dat ze er werkelijk niet uitzag. Maar ach, ze kon altijd nog zeggen dat ze uien aan het snijden was voor het avondeten.
‘Jen!’
‘Hee, Rach. Jezus, wat zie jij eruit. Heb je, heb jij nou gehuild?’
Even aarzelde Rachel, toen gaf ze het toe. Jennifer stond als aan de grond genageld op de drempel.
‘Toch niet om gisteravond? Heb je er spijt van? Had je het liever niet gedaan?’
‘Ik, toe, niet hier in de deuropening.’
Rachel week uitnodigend achteruit en Jen stapte met trillende benen binnen.
‘Wil je koffie?’

Jennifer staarde sprakeloos in haar ogen.
‘Godver, Rachel, denk je nou echt dat ik vies van je ben omdat je geen maatje 36 hebt?’ Ze hoorde zelf hoe hard het klonk en verzachtte het onmiddellijk door haar hand op Rachels dij te leggen. Rach knikte stil, met neergebogen hoofd.
‘Je hebt me nooit naakt gezien.’
‘Ben ik erg brutaal als ik zeg dat ik daar dan nu meteen een eind aan wil maken?’ Rachel’s hoofd schoot omhoog en ongelovig keek ze terug in Jennifer’s grijze kijkers.
‘Bedoel je nu?’
Jennifer keek met een veelbetekende blik en een tikje ondeugend terug.
‘Ja, dat bedoel ik, Rachel, dat bedoel ik precies. Want ik weet geen andere manier om je ervan te overtuigen dat je angst voor niets is. Of vindt Tom dat niet goed, zo zonder hem?’
Haar ogen schoten heen en weer terwijl ze Jennifer aankeek, nadacht en een besluit nam.
‘Tom heeft daar zeker geen bezwaar tegen en ik zou, eh, ik wil …wil je…Jennifer!’

>> wordt vervolgd >>