Een erotische ontdekkingtocht

18. Het lange wachten…

'Ha buur! Hoe is 't met u?' riep ze naar het oude besje dat als altijd op dinsdagmiddag rond half vijf haar voordeur zeemde. Iedere keer als ze het mensje zag prijsde ze zich gelukkig dat ze niet uit de vooroorlogse generatie stamde. Stel je voor, volledig vastgeroest zijn in dit soort gewoonten. Maandag-wasdag en woensdag-gehaktdag. Al jaren van tevoren weten wat je te wachten staat. Verrassingen zijn voor oude mensen blijkbaar niet te overkomen. In haar optiek waren verrassingen onmisbaar voor een prettig leven. Maar dat idee was vast alleen door haar eigen generatie uitgevonden.

Over verrassingen gesproken, dacht ze terwijl ze de scooter in de schuur stalde, daar ben ik ook wel weer eens aan toe. Ze betrapte zich er de laatste dagen op dat ze een beetje teleurgesteld begon te worden wanneer ze de post en e-mail doornam en er weer niets van haar vrienden bij zat. Ze werd zelfs een beetje bang. Zouden ze het na die zaterdagavond toch maar liever niet willen voortzetten? Had ze misschien toch een verkeerde indruk achtergelaten en hadden ze daardoor besloten het er niet meer over te hebben? Of waren ze gaan nadenken over de consequenties voor hun relatie. Misschien waren ze wel geschrokken van wat ze aan het doen waren? Inmiddels waren er ruim drie weken verstreken sinds het feestje. Er was wel contact geweest, gewoon zoals normaal. Even een telefoontje of een mailtje met de dagelijkse beslommeringen. Zomaar een leuterpraatje met Rachel. Op geen enkel moment was dat 'andere' nog ter sprake gekomen. Er was zelfs geen hint geweest naar de diepere warmte die er nu was. Of was die er juist niet meer?

Zelf had ze nog iedere nacht van ze gedroomd. Steeds weer had ze de film afgedraaid en genoten van het gevoel dat ze kon oproepen bij de herinnering aan hun eerste kus. Verlangend naar meer. Was dat bij hen dan niet het geval? Ze werd helemaal naar van al die negatieve gedachten en vermande zich. Hou je hoofd koel, dame. Jij wilde afhankelijk zijn? Nou, dit is de consequentie, dus nou niet moeilijk gaan doen. En toch, hoe streng ze zichzelf ook toesprak, ze hield het akelige gevoel dat haar avontuur voorbij was voordat het goed was begonnen…

>> wordt vervolgd >>