Een erotische ontdekkingtocht

17. Overnachting bij haar minnaars…

Het was alsof Rachel die angstige gedachten voelde, want ze stak ineens een hand uit naar haar. 'Niet bang zijn, Jenny. We willen graag dat je bij ons bent. Kom maar, kom maar bij ons, meisje', zei ze zacht en trok Jen omhoog tot ze elkaar alledrie in de ogen konden kijken. Tom keek met een soort mengeling van verlegenheid, bemoediging en vooral opwinding naar haar en glimlachte voor hij zich heel langzaam naar haar over boog. 'Mag ik jou ook eens…?', fluisterde hij met zijn mond dicht tegen haar lippen. Hij wachtte niet op antwoord. Heel voorzichtig nam hij bezit van haar mond, haar lippen, haar tong. Ze beantwoordde zijn kus zacht en bereidwillig en voelde hoe Rachel haar armen om hen heen sloeg en hun kennismaking omhelsde. Toen hij van haar mondje week keken ze allebei verlegen naar zijn vrouw. Ze zag de toestemming in Rachels ogen.

'Het is goed, lieverd. Ik vind het ook heerlijk om naar jou met haar te kijken, naar jullie samen', fluisterde ze hem toe. Ze streek voorzichtig met haar hand langs zijn gloeiende gezicht. Hij kroop dicht tegen haar aan en begroef zijn gezicht in haar hals. Rachel hield hem vast en betrok Jennifer erbij.

'Mijn lievelingen', zei ze zachtjes.
'Mijn vriendinnetjes', zuchtte hij terug en omarmde hen stevig.
'Die vriendinnetjes zijn moe, hè, Jennifer?' vroeg Rachel en maakte zich los uit de omarming.
'Ja, nogal', gaf ze toe.
'Luister eens, Jen, ik vind het een beetje laat om nou nog door de nacht op je scooter naar huis te rijden. Zou je hier niet blijven slapen? Dan kun je morgenochtend veilig naar huis. Of durf je dat nou niet meer?'
'Oh jeetje, ja dat zal toch wel? Of zijn jullie nog iets van plan? Heeft geen zin want ik ben echt moe, hoor.'
'Wij ook. We hebben toch genoeg leut gehad voor een eerste keer, vind je niet?'
'Eh ja, ik heb hier erg van genoten en dat was erg vermoeiend na zo'n lange tijd, Rach.'
'Ik ben ook op. Ik duik mijn bed in hoor', reageerde Tom terwijl hij zich van de bank af liet glijden.
'Laat de rommel maar staan, die vinden we morgen wel. Welterusten dames.'

Ze wensten hem een goede nacht en keerden zich nog even naar elkaar.
'Is alles oké, Jen?'
'Ja, Rachel, ik voel me erg gelukkig. Hoe gaat het met jou?'
'Het was echt heel fijn, vond ik. Beslist voor herhaling vatbaar, of niet?'
'Oh ja, ik hoop echt van wel!'
'Nou, we zien wel wat de toekomst brengt. Eerst dit maar even laten bezinken. Ik breng je zo even een slaapzak en een kussen. De kids zullen morgen trouwens wel vroeg aan je bed staan, hoor. Ik hoop dat je dat niet erg vindt?'
'Welnee, dat is juist wel goed. Dan lijkt alles weer gewoon. Ik zal het toch wel even raar vinden om wakker te worden bij mijn minnaar en minnares, in plaats van bij mijn vriend en vriendin.'
'Als je maar nooit vergeet dat we vrienden zijn, hoor. Dat is het belangrijkste.'
'Nee Rach, dat vergeet ik niet. Dat wil ik hierdoor niet kwijt hoor, dat snap je toch wel?'
'Dan hebben we elkaar goed begrepen. Fijn zo. Slaap lekker meisje, tot morgen.'

Het duurde lang voordat ze de slaap kon vatten. Ze staarde een uur lang naar het plafond waarboven haar vrienden samen sliepen. Zouden die nou ook wakker liggen? vroeg ze zich af. Zouden ze er nog over praten of zijn ze als een blok in slaap gevallen? Nou ja, ze moest zelf ook maar proberen om nog wat slaap te krijgen. Ze zou vast drie dagen nodig hebben om bij te komen als ze nu de hele nacht ging liggen waken. In gedachten liep ze de avond en het moment van hun ontmoeting nog eens na. Echt fijn, besloot ze. Langzaam maar zeker gleed ze in een mooie droom. Een droom die verderging waar ze die avond waren opgehouden…

>> wordt vervolgd >>