Een erotische ontdekkingtocht

8. Surprise, surprise…

Hoger en hoger zag ze het silhouet komen. Ergens in haar hoofd begon iets van warmte en herkenning te gloeien waardoor ze zich rustiger, meer ontspannen voelde. Het waren de laatste meters voor de gloed van de lichtjes op de Schelde de gezichten van de onbekenden zou bereiken en onthullen. Ze voelde een niet te plaatsen gevoel van bekendheid en vertrouwdheid met deze mensen. Haar hele lijf probeerde haar een boodschap toe te schreeuwen maar ze leek de betekenis van die boodschap niet te begrijpen. Wat was het dat haar onderbewustzijn haar wilde vertellen? Ze gunde zichzelf geen tijd om te luisteren naar zichzelf. Toen er nog slechts twee meter tussen haar en hen was, viel het begrip van de onderbewuste boodschap samen met de boodschap die haar ogen haar bewustzijn doorgaven…

'Rachel?! Tom?! Eeeh, jezus, wat…god, joh, wat doen jullie nou hier?'
'Hetzelfde als jij Jennifer. Niet schrikken hoor, we hopen dat je het goed vindt', fluisterde haar vriendin.
Haar hersens ratelden als een pc. Dwaze, idiote flarden schoten door haar hoofd. Wat is dit, godver? Was ze bedonderd door haar vrienden? Haalden die hier een allemachtig grove grap met haar gevoelens uit? Wat een kutstreek! Het was alsof ze haar gedachten lazen en ze voelde Rachels hand op haar arm: 'Jen, Jen, alsjeblieft. Luister liefje, dit is geen grap van ons, dat zouden we nooit doen. Alsjeblieft, niet boos zijn. Luister alsjeblieft. In die woorden lag zoveel overtuiging dat ze wat kalmeerde en met enig sarcasme in haar stem zei: 'Oké, ik luister. Laat maar eens horen wat dit moet voorstellen, Rachel.' Tom mengde zich voor het eerst in het gesprek met rustige, zachte stem: 'Laten we dan terug gaan naar de auto. Kom even mee, Jen, dit is niks hier zo midden op straat.'

Toen ze zaten, knipte hij het kleine lampje in de auto aan waardoor hun gezichten zichtbaar werden. Rachel draaide zich naar haar om en stak een hand naar de hare uit.

'Jennifer, ik weet dat je je rot geschrokken bent en er niks van begrijpt. Maar laat het me alsjeblieft uitleggen want het is geen grap. Wat wij gedaan hebben is wat we serieus willen. We hebben geen woord gelogen in onze mails. Mag ik verder gaan?' Haar sarcasme begon als sneeuw voor de zon te verdwijnen en ze moest haar best doen om er nog iets van te laten doorklinken in haar stem.
'Ja, Rachel, want ik ben erg benieuwd naar je verhaal.'
'Weet je nog dat je mij eens hebt verteld dat je hier graag over fantaseerde?"
'Ja hè, hè, hoe kan ik dat nou vergeten. Jij bent de enige aan wie ik dat heb verteld. En je vond het niks.'
'Dat is niet waar Jennifer, dat weet je best. Ik heb niet gezegd dat ik het niks vond, ik heb met je gepraat over wat er allemaal voor bezwaren aan kunnen kleven. Dat je in je fantasie alles kunt idealiseren en perfect kunt maken, maar dat de realiteit anders is. Ik heb nooit gezegd dat ik het niks vond, sterker nog, ik heb je zelfs verteld dat het mij ook wel spannend leek. Of niet?'

Het was waar. Als ze eerlijk was, moest ze toegeven dat Rachel gewoon de waarheid sprak, dat wist ze ook wel.
'Nee, je hebt gelijk. Je hebt inderdaad nooit ontkend dat het je wel aansprak. Maar wat is dit dan? Dit is wel de werkelijkheid hoor en je hebt me hier niets over gezegd. Ze keek haar vriendin beschuldigend aan. Want daar ben ik namelijk erg benieuwd naar…

>> wordt vervolgd >>