Een erotische ontdekkingtocht

6. De ontmoeting...

Hij griste de bedrijfsgsm van de bar en zette die aan. Ondertussen wachtte hij tot zij naar beneden kwam. Ze belde boven met de buren om te vragen of die even een uurtje een oogje in het zeil konden houden bij de slapende kinderen. 'Zijn ze niet thuis?', vroeg hij toen hij haar op de trap hoorde.
'Jawel hoor, maar ik wilde nog even iets doen', antwoordde ze en hij draaide zich naar haar om.
'Oei vrouwtje, je ziet er zalig uit! Ik weet ineens niet zeker meer of ik je wel wil delen met een andere vrouw…' Ze stak haar tong naar hem uit en lachte: 'Je moet niet zeuren. Ik moet jou dan toch ook delen? Hmmm, maar ik kan haar ook voor mezelf alleen houden!' Hij kneep zachtjes in haar arm: 'Jij mag haar het meest en het langst, maar daar wil ik vaak van kunnen meegenieten. Kom op, we moeten de babyfoon nog hiernaast brengen.' Hij keek op zijn horloge.
'Straks zijn we nog te laat', siste hij opgewonden en duwde haar voor zich uit naar buiten.

Oh jeetje, wat heb ik nou gedaan, dacht ze in een raar soort paniek en keek naar haar gezicht in de badkamerspiegel. Maar goed dat het al half tien was en aardedonker, want na de lange werkdag zag ze er nooit zo jofel uit. Verdorie, ze was ook echt hartstikke gek om midden in de nacht op pad te gaan voor een ontmoeting met twee totaal onbekenden uit de krant. En niemand die wist waar ze heen was. Rachel! Ja, ze moest haar vriendin nu toch maar bellen en hopen dat die geen uitgebreide uitleg eiste. Of dat ze de ontmoeting met een lange preek uit haar hoofd probeerde te praten. Eén blik op de klok leerde haar dat ze nog wel even vijf minuten had. Met trillende vingers draaide ze het nummer en luisterde hoe die overging. Tweemaal, viermaal, voicemail. Nog eens proberen, misschien was ze er net te laat bij. Weer hetzelfde. Niemand thuis! Had ze verdorie ook maar eerder gebeld en Rachel verteld over haar avontuur. Nou ja, ze nam haar mobieltje mee, dus zou ze nog kunnen bellen als het echt niet goed ging. Ze stak het nummer van haar nieuwe, nog onbekende vrienden bij zich en haastte zich naar haar scooter. Met iets van stoere overmoed trapte ze hem aan de gang en scheurde de straat uit.

Allemachtig, wat een donker plekje hadden ze uitgezocht om haar te ontmoeten. Ze rilde, meer van spanning dan van kou en dook wat dieper in de kraag van haar jack. Over de Schelde zag ze de lichtjes van de boeien die de vaargeul markeerden en van drie grote zeeschepen op weg naar Antwerpen. Het was hier toch eigenlijk schitterend. Als ze niet op kwamen dagen, dan had ze toch een fijn uitstapje gehad. Misschien moest ze dit maar eens vaker doen, gewoon even naar deze stille plek aan de zeedijk rijden en genieten van het nachtelijk water. Ze draaide zich om en keek naar de nieuwe woonwijk die zich onder aan de dijk uitstrekte. Het zag er in het duister met alle lichtjes in de huizen en de straatlantaarns wel leuk uit. Maar ze had het te vaak overdag gezien om te vergeten dat ze er nooit zou willen wonen, zo dicht stonden de huizen op elkaar. Nauwelijks echte privacy. Als je in je tuin stond, kon je bij de buren het vlees van de barbecue pakken, waardeloos. Ze werd uit haar overpeinzingen gehaald door het gepriet van haar gsm ter aankondiging dat er een smsbericht binnenkwam. Wie moet dat nou zijn om deze tijd?, vroeg ze zich af terwijl ze het dingetje uit de binnenzak van haar jack haalde.

Jennifer,
dit is vast eng voor je. Laat het ons nu weten als je niet echt durft. Weet dat we het goed met je bedoelen. Maar als je het niet vertrouwt, ga dan nu en vergeet ons
H&Z.

Er verdween iets van haar angst. Ze had de keus. Ze kon nu weglopen en alles vergeten…

>> wordt vervolgd >>