Een erotische ontdekkingtocht

4. Het contact is gelegd…

Lieve Jennifer,
Wat zijn wij gelukkig met jouw briefje. Je aarzeling, je twijfel, het is zo herkenbaar. Wij hebben zoveel tekstjes geschreven en weggegooid. Naar het kantoor van de krant lopen en bij de deur toch maar omkeren. Niet durven, maar toch antwoord willen, dat begrijpen we zo goed. Ook wij weten nu niet goed wat we moeten schrijven, want eigenlijk willen we je gewoon graag zien. Wij zijn ook vreselijk benieuwd naar hoe je zult zijn, hoe je zult reageren op ons. Wil jij dat nu ook nog steeds? We hopen heel erg op antwoord, liefje. Tot gauw, dan maken we een afspraakje. Om het spannend te houden mag jij onze namen nog niet weten,
Hij en Zij

'Hihi', grapte hij, 'dat zit goed in elkaar, schat, dat zal haar mooi nieuwsgierig maken!' Hij boog naar de muis en zoefde met het pijltje over het beeldscherm. 'Zo, nog wat zoenmondjes en hartjes erbij, dan heeft ze het helemaal niet meer.' Ze giechelde om zijn toevoegingen, hij had zo'n goed gevoel voor wat vrouwen leuk vonden. Ze las het mailtje nog even na en vroeg hem of ze het kon versturen.
'Ga je gang', reageerde hij haast laconiek, maar aan z'n gezicht kon ze de opwinding aflezen.
'Hup, daar gaat ie.' Ze zagen hoe het berichtje in 'verzonden items' werd gezet en keken elkaar aan. Hoe lang zou het duren voor het meisje weer zou reageren?

Hè, god! Ze vloekte toen ze de voordeur opendeed en haast struikelde over de dikke stapel reclamefolders in de gang. Klerezooi! Misschien moest ze toch maar zo'n sticker op de bus plakken. Het werd met de dag erger. Sinterklaas en Kerst, stapels papier van cadeau- en speelgoedwinkels waar ze geen zak aan had. Toch geen mens om iets voor te kopen tenslotte. Ze raapte de rommel bijeen en smeet het in de bank. Leuk om plaatjes te kijken, weer een uurtje zoet. Was het nog ergens goed voor. Eten! Ja, dat werd tijd. Ze werd altijd chagrijnig als ze honger had, tijd dus voor een warme hap. Even later stond ze boven een dampende wok met nasi en roerde die nog eens om voor ze opschepte. Toen ze met haar bord richting kamer liep en tussen de folders op de bank plofte, keek ze naar haar bureau. De lepel rijst die al halverwege haar mond was, liet ze terug op het bord vallen. Ze stond op en liep naar de pc. Zou er misschien…? Haar brief moest toch zo langzamerhand wel aangekomen zijn? Hoewel, je wist het maar nooit met die stomme post van tegenwoordig. Net zoiets als NS, altijd te laat. Dat heb je met overheidsbedrijven die ineens met concurrentie te maken krijgen. Daar wennen die ambtenaren gewoon niet aan. Toen de laatste ratels van het opstarten verstomden en Outlook de kabelverbinding had gevonden, draaide ze zich weg van het scherm. Ze durfde haast niet te kijken of er mail zou binnenkomen. De spanning werd haar bijna te veel. Even was het stil. 'Niks, dus', dacht ze en direct daarop begon het ratelen opnieuw, gevolgd door de Derrick-tune die ze aan inkomende post verbonden had. Oh jeetje, wat nou? Ze durfde zich haast niet naar het beeldscherm te keren, haar maag kriebelde raar. Zou ze niet vreselijk teleurgesteld zijn als het mailtje waar ze naar uitkeek er niet tussenzat? Ze probeerde zich te vermannen. 'Nu ga je kijken', sprak ze zichzelf streng toe. Langzaam draaide ze zich om…

>> wordt vervolgd >>